8. Η υπόσχεση, που θα άλλαζε τα πάντα

Όσο κυλούσαν τα χρόνια όλοι οι άνθρωποι έβλεπαν με βαθιά λύπη ότι το κακό στον κόσμο γινόταν όλο και πιο δυνατό. Η αμαρτία, η ασωτία και η ειδωλολατρία έγιναν η πίστη και η ηθική όλων των ανθρώπων.

Ο άνθρωπος είχε αφεθεί ελεύθερος να λατρεύει τη σάρκα, να ζει με εγωισμό άπληστα και άδικα και να υπηρετεί το θέλημα των δαιμόνων. Η εικόνα του Θεού μέσα του έδειχνε να μη μοιάζει πλέον με τον Θεό αλλά με κάποια άλλη σκοτεινή και πονηρή.

Οι ελάχιστοι που έμειναν πιστοί στο Θεό, νύχτα μέρα παρακαλούσαν το Θεό να σπλαχνιστεί τα παιδιά Του.

Η βοήθεια του Θεού αργοπορούσε, λες και ο Θεός ήθελε να εμπεδώσουν καλά όλοι οι άνθρωποι τι κακό μπορούν να κάνουν οι ίδιοι στον εαυτό τους, όταν με εγωισμό και πείσμα διαλέγουν να φύγουν από τη θεϊκή αγκαλιά του Δημιουργού τους και να μπουν στην αδίστακτη σκοτεινή αγκαλιά του Εωσφόρου.

Τότε οι φωνές των προφητών άρχισαν σιγά-σιγά να προφητεύουν τον ερχομό ενός Σωτήρα, που θα έσωζε και θα ελευθέρωνε όλους τους ανθρώπους από τα δαιμονικά δεσμά της κακίας και της αμαρτίας. Έκτοτε με μεγάλη ανυπομονησία περίμεναν όλοι τον ελευθερωτή Μεσσία, τον Σωτήρα, τον Λυτρωτή του κόσμου.

Ωστόσο, αγνοώντας οι περισσότεροι άνθρωποι τον αληθινό ρόλο του Μεσσία σαν Σωτήρα των ψυχών, έφθασαν στο λανθασμένο αποτέλεσμα να θεωρούν τον αναμενόμενο Μεσσία σαν μεγάλο πολιτικό και στρατιωτικό αρχηγό, που θα υπέτασσε όλο τον κόσμο και τους εχθρούς του κάτω από τη δική του εξουσία.  

Όμως, ο τελευταίος και μεγαλύτερος προφήτης Ιωάννης ο Βαπτιστής έλεγε και κήρυττε ότι ο αναμενόμενος Μεσσίας θα έσωζε όλους εκείνους τους ανθρώπους που θα τον πίστευαν και θα τον ακολουθούσαν βαφτίζοντας τους με τη φωτιά του Αγίου Πνεύματος. 

Τελικά τι και ποιος θα ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας; Η αγωνία όλων ήταν στο αποκορύφωμα της.

Ο Θεός κράτησε την υπόσχεση Του και έστειλε τον Μεσσία. Μόνο που Αυτός δεν ήταν ένας απλός άνθρωπος αλλά ο ίδιος ο Υιός του Θεού!

7. Παράδεισος ή Κόλαση

 

Τα γεγονότα που συνέβαιναν στον άνθρωπο έξω από τον Παράδεισο ήταν πολύ στενάχωρα και πολλές φορές απελπιστικά. 

Όταν μάλιστα είδαν οι πρωτόπλαστοι, ο Αδάμ και η Εύα, το γιο τους, τον Κάιν, να σκοτώνει τον ίδιο του τον αδελφό Άβελ, η απόγνωση και η απελπισία τους έφθασε στο κατακόρυφο.

Με πολλή θλίψη διαπίστωσαν ότι, διώχνοντας με την ανυπακοή τους στο Θεό το Άγιο Πνεύμα της αγάπης από τη ψυχή τους, όλα τώρα μέσα τους άλλαξαν.

Οι σκέψεις, οι πράξεις, τα συναισθήματα και γενικά όλη τους η ζωή δεν είχαν πλέον την αληθινή αγάπη και καλοσύνη που είχαν μέσα στον Παράδεισο. Ένας πρωτόγνωρος εγωϊσμός και μια ασύλληπτη κακία και πονηριά πλημμύρισαν τις ψυχές όλων τους.

 Αντί της χαρά και της ευτυχίας που ζούσαν μέσα στον Παράδεισο, τώρα ο πόνος, η στεναχώρια και η δυστυχία τους συντρόφευε μέρα νύχτα, κάνοντας τη ζωή τους αληθινή κόλαση. 

Τελικά ποιος ήταν αυτός ο Εωσφόρος που τους κορόιδεψε τόσο πολύ και, αφού κατάφερε να τους βγάλει έξω από τον Παράδεισο και μακριά από το Θεό Πατέρα τους, τους έκανε τώρα τη ζωή σκέτη κόλαση;

Αλλοίμονο, ήταν ο πιο ένδοξος Αρχάγγελος του Θεού που ήθελε να γίνει Θεός και να κυβερνά αυτός όλο τον κόσμο. Πριν ξεγελάσει τους πρωτόπλαστους κατάφερε δυστυχώς να πλανέψει πρώτα το δικό του αγγελικό τάγμα στο οποίο ήταν αρχηγός.

Σπέρνοντας στις αγγελικές τους υπάρξεις την ίδια αμφιβολία, ότι δηλαδή δεν τους αγαπά ο Θεός, κατάφερε με ψεύτικες υποσχέσεις, ότι θα γίνουν και αυτοί μαζί του θεοί, να τους βγάλει από το ουράνιο βασίλειο του Θεού. Έτσι, οι άγγελοι που τον πίστεψαν και τον ακολούθησαν έγιναν μαζί μ’ αυτόν δαίμονες και το βασίλειο τους τώρα ήταν η φριχτή κόλαση. 

Οι άνθρωποι έπρεπε να διαλέξουν ανάμεσα στο Θεό και τον Παράδεισο ή τον Εωσφόρο με την κόλαση του. Η επιλογή είναι τελείως δική μας υπόθεση. 

Το έβδομο σκαλοπάτι της ουράνιας σκάλας μας υπενθυμίζει τον αγώνα που πρέπει να κάνουμε για ν’ ανεβούμε τη σκάλα του ουρανού και να βρεθούμε μια μέρα όλοι μαζί στο ουράνιο βασίλειο του Θεού Πατέρα μας και στη ζεστή Του αγκαλιά!

6. Συνείδηση, πολύτιμο εφόδιο

    Ο άνθρωπος μετά την έξοδο του από τον Παράδεισο και με τόσες πολλές δυσκολίες να αντιμετωπίσει στην καθημερινή του ζωή, βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση γιατί δεν ήξερε ακριβώς ποιο είναι τώρα το σωστό και πιο το λάθος. 

Χάνοντας από την ψυχή του το Άγιο Πνεύμα, που μέχρι τη στιγμή του τραγικού λάθους τον φώτιζε και τον καθοδηγούσε στο καλό και στην αρετή, δεν ήξερε τώρα πως να αντιμετωπίσει σωστά κάποια πράγματα.

Έτσι παρακαλούσε τώρα τον Θεό να μην τον εγκαταλείψει και να τον βοηθήσει.

Ο Θεός ανταποκρίθηκε στην ικεσία του παιδιού Του και του χάρισε ένα πολύ μεγάλο και πολύτιμο δώρο, τη «συνείδηση».

Η «συνείδηση» είναι μέγα θεϊκό χάρισμα και το έχει μόνο ο άνθρωπος και κανένα άλλο από όλα τα υπόλοιπα δημιουργήματα του Θεού.

Είναι κάτι σαν το μάτι και τη φωνή του Θεού, που μας παρακολουθεί συνέχεια τι σκεφτόμαστε και πράττουμε και ενημερώνει τη ψυχή μας θετικά ή αρνητικά.

Έτσι, αν οι σκέψεις και οι πράξεις που κάνουμε είναι καλές, μας επιβραβεύει και φέρνει χαρά στην καρδιά μας. Αν, όμως, είναι κακές, πονηρές και αμαρτωλές, τότε μας ελέγχει, μερικές φορές μάλιστα πολύ σκληρά με τις τύψεις που μας φέρνει, για να μας αναγκάσει να μην τις κάνουμε και μολύνουμε έτσι την ψυχή μας.

Η «ανθρώπινη συνείδηση» με το να έχει βαθιά χαραγμένη μέσα της σφραγίδα του Θεού και τη θεϊκή νοημοσύνη, είναι ένα από το πιο σημαντικά θεϊκά στοιχεία που πληροφορούν και βοηθούν τον άνθρωπο να μη χάσει την «ανθρωπιά» του.   

Ωστόσο, η φωνή της παραμένει καθαρή και δυνατή μέσα μας, μόνο όταν εμείς σεβόμαστε και υπολογίζουμε τις συμβουλές της και δεν την φιμώνουμε με την αδιαφορία μας, συνεχίζοντας να κάνουμε λάθη και αμαρτίες. Γιατί έρχεται τότε κάποια στιγμή, που παύει πλέον να μας συμβουλεύει και να μας βοηθά, σαν «ασυνείδητους» πλέον ανθρώπους. 

Η «συνείδηση», σαν έκτο σκαλοπάτι, αν και δεν φαίνεται να είναι κάποιο ιδιαίτερο σκαλί στην ουράνια σκάλα, ωστόσο είναι πολύ σημαντικό και αναγκαίο.

 Μας κάνει πιο προσεκτικούς στα τυχόν καθημερινά λάθη, όχι μόνο για να μη σταματήσουμε το ανέβασμα, αλλά για να μην πέσουμε από τη σκάλα εξαιτίας του εγωισμού ή άλλης απροσεξίας.

5.Η πιο δυνατή λέξη

Παρά το μεγάλο λάθος του ανθρώπου στον Θεό, που ανάγκασε τον Δημιουργό του να τον βγάλει έξω από τον Παράδεισο, για να μη μολυνθεί η αγιότητα του από το δαιμονικό πνεύμα του Εωσφόρου, δεν έπαψε ωστόσο να τον αγαπά και να θέλει να τον σώσει.  

Εμείς οι άνθρωποι ποτέ δεν θα μπορέσουμε να καταλάβουμε πόση δύναμη και εξουσία δίνουμε στο Σατανά κάθε φορά που, υπακούμε στο δαιμονικό του θέλημα και κάνουμε αμαρτίες. Τον αφήνουμε έτσι να κυριαρχεί πάνω στο σώμα και τη ψυχή μας, προκαλώντας μεγάλο πόνο και θλίψη στο Δημιουργό μας.

Ποτέ ο Θεός δεν ήθελε να μάθει ο άνθρωπος την αμαρτία και να γευτεί όλα τα κακά και τη δυστυχία που την ακολουθούν.

Δεν ήθελε να χάσει ποτέ το πλάσμα Του, την Πνοή του Αγίου Πνεύματος, που φύσηξε στο σώμα και τη ψυχή του και γέμισε την ύπαρξη του με θεϊκή νοημοσύνη και χάρη, ώστε να ζει ευτυχισμένος  με αγάπη, απλότητα και αθωότητα!       

Γι’ αυτό και τώρα, ξέροντας ο Θεός την πονηριά και το δόλο που χρησιμοποιεί ο σατανάς για να πληγώσει εμάς τους ανθρώπους, μας έδωσε ένα επιπλέον δώρο, με το οποίο μπορούμε να πολεμούμε το σατανά και να καταστρέφουμε τα δεσμά του.

Μας έδωσε τη «μετάνοια», δηλαδή τη δυνατότητα να βλέπουμε τα λάθη μας, να μετανιώνουμε γι’ αυτά και να αγωνιζόμαστε με τη δική Του βοήθεια να μην τα ξανακάνουμε. 

Η «μετάνοια» μαζί με τη λέξη «συγνώμη» είναι ό,τι πιο καταστροφικό μπορεί να συμβεί στο Σατανά και στα πονηρά του έργα. Το ιερό αυτό μυστήριο της θείας ευσπλαχνίας όχι μόνο του καταστρέφει ό,τι με κόπο κάθε φορά φτιάχνει με πολλή πονηριά για να ξεγελάει τους ανθρώπους, αλλά επαναφέρει και τον άνθρωπο στην αγκαλιά του Θεού. Πόσο τον φοβίζει και τον τρομάζει η μετάνοια του ανθρώπου!

Αλλά και αυτή η λέξη «συγνώμη»! δεν υπάρχει πιο δυνατή λέξη  που να τον καίει τόσο πολύ και να καταστρέφει με επιτυχία όλα τα δαιμονικά του έργα!

Η παντοδύναμη λέξη «συγνώμη» μαζί με τη μετάνοια είναι το πέμπτο σκαλοπάτι της ουράνιας κλίμακας, που χωρίς αυτό δεν μπορείς να ανέβης άλλο σκαλοπάτι.

Ας συνηθίσουμε λοιπόν όλοι να λέμε συχνά την ιερή αυτή λέξη που ανοίγει εύκολα τις πύλες του ουρανού και κάνει την αγάπη να είναι δυνατή και σταθερή!

4.Το μεγάλο λάθος

       

     Η αγάπη μοιάζει σαν τον ήλιο, που μας φωτίζει, μας ζεσταίνει και μας ζωογονεί. Με την αγάπη η καρδιά μας σκιρτά από χαρά, η ζωή μας γίνεται γλυκιά και η ψυχή μας βρίσκει το δρόμο για την ευτυχία.

Φαντάζεστε πόσο δυστυχισμένη θα ήταν η ζωή μας χωρίς τον ήλιο και το φως του; Έτσι ακριβώς όμως είναι και η ζωή κάθε ανθρώπου χωρίς αγάπη, πίστη και εμπιστοσύνη.

Μόνο με αυτά τα τρία μπορεί να έχουμε μια αληθινή σχέση μέσα στο γάμο, μια ειλικρινή σχέση μέσα στη φιλία και μια ειρηνική κατάσταση μέσα στην κοινωνία.

Πάνω σ’ αυτά τα τρία νομοθέτησε και ο Θεός τη σχέση του σαν Πατέρας με τα παιδιά Του.

Όσο οι άνθρωποι θα Τον πίστευαν σαν Θεό Πατέρα τους και με απόλυτη αγάπη και εμπιστοσύνη θα υπάκουαν στις θεϊκές Του εντολές, κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να αφαιρέσει από τη ζωή τους την απόλυτη χαρά και ευτυχία του Αγίου Πνεύματος που πλημμύριζε την ύπαρξη τους.

Αυτό το ήξερε πολύ καλά ο πανούργος σατανάς, ο οποίος μεθόδευσε με πολύ δόλο και πονηριά τη πτώση του ανθρώπου.

Πρώτα έσπειρε αμφιβολία στον άνθρωπο ότι ο Θεός δεν τον αγαπά αληθινά, γι’ αυτό και δεν τον αφήνει να φάει από τον καρπό της «γνώσης» ώστε να μην γίνει και αυτός θεός.

Η αμφιβολία γέννησε την ολιγοπιστία και η εμπιστοσύνη του ανθρώπου στο Θεό χάθηκε. Η ανυπακοή στις εντολές του Θεού, σαν τελευταία πράξη αποστασίας από την αγάπη του Θεού ολοκληρώθηκε.

Η πόρτα της δυστυχίας άνοιξε. Το δαιμονικό πνεύμα, με επιλογή του ίδιου του ανθρώπου, μπήκε σαν κυρίαρχο πνεύμα στην ανθρώπινη ψυχή και το Άγιο Πνεύμα απέσυρε τη Χάρη, τη Σκέπη και τη Δύναμη Του από την ανθρώπινη ύπαρξη.

Το μεγάλο λάθος της αμφιβολίας του ανθρώπου στην αγάπη του Θεού ολοκλήρωσε το έργο του Σατανά. Ο άνθρωπος βγήκε έξω από τον Παράδεισο.

Στο τέταρτο σκαλοπάτι δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε τι μεγάλο κακό κάνουμε στη ψυχή μας, όταν αμφιβάλλουμε για το Θεό Πατέρα μας και εμπιστευόμαστε το σατανά κάνοντας το δόλιο θέλημα του.

3. Θεϊκή καταγωγή

Η δημιουργία του ανθρώπου από τον Θεό δεν έχει καμιά σχέση και ομοιότητα με όλα τα υπόλοιπα δημιουργήματα Του. 

Ενώ η υπέροχη δημιουργία που βλέπουμε γύρω μας έγινε από το Θεό σταδιακά με μια και μόνο προσταγή Του, ο άνθρωπος δημιουργήθηκε με ένα τελείως διαφορετικό και μοναδικό τρόπο.

Ο Θεός έπλασε πρώτα το σώμα μας από το χώμα της γης και μετά φύσηξε μέσα μας κάτι τελείως δικό Του, την θεϊκή Του Πνοή, δηλαδή το Άγιο Του Πνεύμα, δίνοντας μας ζωή και αθάνατη ψυχή. 

Δίνοντας μας όμως το Άγιο Του Πνεύμα, μας έκανε έτσι ώστε να Του μοιάζουμε και να είμαστε όχι απλά δημιουργήματα, όπως όλα τα υπόλοιπα, αλλά παιδιά Του.

Να είναι Αυτός ο πραγματικός μας Πατέρας και εμείς τα παιδιά Του!

Να είναι Αυτός ο Βασιλιάς μας και εμείς τα βασιλόπουλα Του!

Να είναι Αυτός ο Θεός μας και εμείς μικροί θεοί με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος Του! 

Για να μη ξεχάσουμε ποτέ την θεϊκή μας καταγωγή, έβαλε ανεξίτηλα πάνω μας την θεϊκή Του νοημοσύνη σαν θεϊκή υπογραφή, σαν θεϊκό σφράγισμα.

Μας έκανε «κατ’ εικόνα» δική Του, δίνοντας μας «νου», «λογική» και «πνεύμα».

Νου, για να σκεφτόμαστε και να αποφασίζουμε με αγάπη.

Λογική, για να ενεργούμε προς όλους με αγάπη, καλοσύνη και ευσπλαχνία.

Πνεύμα, που να βιώνει την αγάπη του Θεού και να την μεταδίδει και στους άλλους.

Μας έκανε, δηλαδή, έτσι, ώστε όλα πάνω μας να είναι εικόνα της δικής Του αγάπης!

Δίνοντας μας, ωστόσο, το «κατ’ εικόνα» σαν βάση, ήθελε μετά μόνοι μας, με την ελεύθερη βούληση που μας χάρισε, να πετύχουμε το «καθ’ ομοίωση».

Να γίνουμε δηλαδή, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος μικροί θεοί, όμοιοι με τον ουράνιο μας Πατέρα!

Αγάπη ο Θεός, αγάπη και εμείς. Καλοσύνη ο Θεός, καλοσύνη και εμείς. Ευσπλαχνία ο Θεός, ευσπλαχνικοί και εμείς. Τέλειος ο Θεός, τέλειοι και εμείς με τη βοήθεια Του.

 Σαν επιβράβευση στον αγώνα μας να Του μοιάσουμε και να πετύχουμε έτσι το «καθ’ ομοίωση», δηλαδή τη «θέωση» μας, μας υποσχέθηκε ότι μετά το θάνατο του υλικού σώματος μας θα μας πάρει μαζί Του, στο ουράνιο θεϊκό Του βασίλειο, που είναι και ο πραγματικός Παράδεισος!  

Η αρχή του αγώνα μας για να πετύχουμε το «καθ’ ομοίωση» και να μοιάσουμε στο Θεό Πατέρα μας είναι το τρίτο σκαλοπάτι.

2. Η Αγάπη μου

Αν ήξερες ότι υπάρχει κάποιος που θα μπορούσε να σε αγαπήσει πολύ, χωρίς συμφέρον ή υστεροβουλία, αληθινά και ειλικρινά, χωρίς να φοβάσαι ότι θα σε πληγώσει ή να σε απαρνηθεί, έτοιμος ακόμα και να θυσιαστεί για σένα, δεν θα ήθελες να τον γνωρίσεις και με όλη τη δύναμη της καρδιάς σου να τον αγαπήσεις;

Συνήθως, μόνο μια μάνα μπορεί να το κάνει αυτό  για το παιδί της. Για τη μάνα το μωρό της είναι πάνω από κάθε άλλη γήινη αγάπη, γι’ αυτό και μόνο για το μωρό της μπορεί να κάνει οποιαδήποτε θυσία, ακόμα και τη ζωή της να δώσει! 

Και όμως, υπάρχει κάποιος που μας αγαπάει τόσο πολύ που, και όλες οι μάνες του κόσμου να μαζευτούν και να ενώσουν την αγάπη τους, η άπειρη δική Του στοργική αγάπη ξεπερνά σε δύναμη όλες τις δικές τους!

Αυτόν είναι που πρέπει τώρα όλοι μας να γνωρίσουμε και με όλη τη δύναμη της καρδιάς μας να αγαπήσουμε.

Είναι Αυτός που μας έπλασε και μας έκανε δικά Του παιδιά!

Είναι Αυτός, που όταν εμείς οι άνθρωποι χαθήκαμε και πληγωθήκαμε στα σκοτεινά μονοπάτια της αμαρτίας, ήρθε στη γη σαν άνθρωπος, ενώ είναι Θεός, για να μας ελευθερώσει από τα δεσμά του σατανά και να μας κλείσει ξανά σφιχτά στη δική Του θεϊκή αγκαλιά! 

Είναι Αυτός που το όνομα Του είναι ΑΓΑΠΗ και μόνο αγάπη έχει να δώσει. Είναι Πατέρας στοργικός αλλά ταυτόχρονα και Μάνα τρυφερή, άπειρα ευσπλαχνική! 

Είναι Αυτός που σου ψιθυρίζει κάθε μέρα τρυφερά στ’ αυτί «παιδί μου, σ’ αγαπώ», και σου ζητά να τον κρατάς σφιχτά από το χέρι για να μη χαθείς.

Είναι Αυτός που περιμένει υπομονετικά να ακούσει και σένα να του λες πόσο πολύ τον αγαπάς και τον εμπιστεύεσαι, πως είναι η Αγάπη της καρδιάς σου, ο γλυκός σου Πατέρας.

Είναι Αυτός στον οποίο θέλεις και εσύ τώρα να Του αφιερώσεις την καρδιά και τη ψυχή σου και να ζεις εσύ μέσα σ’ Αυτόν και Αυτός μέσα σε σένα!

Αυτό είναι το δεύτερο σκαλοπάτι της ουράνιας σκάλας: Να αφήσουμε την καρδιά μας να κτυπά τρυφερά με πολύ παιδική αγάπη και εμπιστοσύνη για τον Κύριο μας και τα χείλη μας να Του ψιθυρίζουν με λατρεία:

«Ουράνιε μου Πατέρα, γλυκιά μου Αγάπη,  σε πιστεύω, σε λατρεύω και σ’ αγαπώ».

1.Η πιο όμορφη επιθυμία

Αγαπημένο μου παιδί, είναι πραγματικά υπέροχο που θέλεις να δώσεις όλη σου την ψυχή και την καρδιά στον Θεό.

Γι' αυτό θα ανταποκριθώ με χαρά στην επιθυμία σου να σε διδάξω όλα όσα χρειάζεται να μάθεις και να εφαρμόσεις, ώστε μια μέρα να βρεθείς στην αγκαλιά του Θεού.

Όλα όσα θα σου λέω σιγά σιγά κάθε φορά, είναι σαν τα σκαλοπάτια μιας σκάλας, τα οποία, καθώς θα τα ανεβαίνεις, θα φέρνουν την ευγενική σου ψυχή όλο και πιο κοντά στον αγαπημένο μας Θεό.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει πιο όμορφη επιθυμία στη γη από αυτήν που μου εξέφρασες, να δώσεις δηλαδή, όλη σου τη ψυχή και την καρδιά στον αγαπημένο μας Ιησού.

Το ίδιο το Άγιο Πνεύμα ενέπνευσε αυτή την επιθυμία στη γλυκιά σου καρδιά!

Πόσο ευτυχισμένο θα κάναμε τον Ουράνιο μας Πατέρα, αν είχαμε όλοι την ίδια επιθυμία!

Συνήθως εμείς οι άνθρωποι είμαστε πρόθυμοι να μιλήσουμε στους άλλους για τον Θεό ή να κάνουμε πράξεις καλοσύνης. Ωστόσο, πολύ σπάνια αποφασίζουμε να Του δώσουμε την καρδιά και τη ψυχή μας, για να γίνουν δικές Του.

Και όμως, αυτό είναι που σαγηνεύει τη θεϊκή Του καρδιά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο!

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν σιγά σιγά, να ανεβαίνουμε μαζί ένα-ένα τα σκαλοπάτια της ουράνιας κλίμακας, που θα μας βοηθήσουν να μάθουμε πώς να αφιερώνουμε την ψυχή και την καρδιά μας στον αγαπημένο μας Θεό Πατέρα!

Να ξέρεις, όμως, ότι  η απόφαση σου αυτή να γνωρίσεις και να αγαπήσεις το Θεό, ήδη σε ανέβασε στο πρώτο σκαλοπάτι της ουράνιας αυτής σκάλας.